این کارخانه پوست تولید می کند؛ نگاهی به آزمایشات پیشرفته صنعت لوازم آرایش

دوشنبه ها، در شرکت MatTek، که یه شرکت بیوتکنولوژیه، روز ارسال و تحویل کالا حساب می شه. یه کامیون به مقصد لابراتوار MatTek که ساختمون اون در خارج از شهر بوستون، با دیواره های آجری قرمز رنگ از دور مشخصه، حرکت می کنه تا جعبهایی رو که همه در دمای کمتر از ۴ درجه سانتیگراد نگهداری می شن، یکی پس از دیگری بارگیری کنه.

لابد می پرسین محتویات این کارتنا چیه؟ این کارتنا شامل هزاران قطعه «پوست آدم» در ابعاد سکه س که در ظروف پلاستیکی قرار دارن و اندازه اونا روی هم رفته به اندازه پوست دو آدم بالغ می رسه.

البته این پوسته ها از آدم تولید نشده ان بلکه لابراتوار MatTek این پوستا رو در آزمایشگاه خود تولید کرده و به کمپانیایی که به این محصول نیاز دارن می فروشه. کمپانیای مشتری این پوسته ها، بیشتر تولید کننده اجناس شوینده، لوازم آرایشی، پاک کننده های سرویس بهداشتی، کرمای ضد پیری و لوسیونای مخصوص برنزه کردن پوست هستن.

بدون پوستای کشت شده در لابراتوار، این کمپانیا مجبورن اجناس خود رو روی حیواناتی مانند خرگوش آزمایش کنن.

بدون پوستای کشت شده در لابراتوار، این کمپانیا مجبورن اجناس خود رو روی حیواناتی مانند خرگوش آزمایش کنن. واسه تست آلرژیک روی این حیوانات، موهای بدن اونا تراشیده می شه تا این مواد شیمیایی مستقیما روی پوست آزمایش شن که این کار واسه کارخانجات تولید اجناس آرایشی الان در اروپا غیرقانونیه در حالیکه در بقیه کشورای جهان هم مقابله با این اقدام غیر اخلاقی در حال زیاد شدنه.

از اونجا که آزمایش اجناس آرایشی بهداشتی روی پوست حیوانات کم کم درحال محدود شدنه، پس لابراتوار MatTek همراه با اصلی ترین حریف خود یعنی شرکت Episkin که از شرکتهای زیر مجموعه لورئال (L'Oréal)، از تولیدکنندگان مشهور لوازم آرایشی بهداشتیه، به به کار گیری پوسته های مصنوعی آدم که در لابراتوار کشت می شن، روی آورده ان.

آزمایش اجناس آرایشی-بهداشتی روی پوستای کشت شده در لابراتوار، نه فقط اقدامی اخلاقی حساب می شه، بلکه یه کار به درد بخور و کاربردیه. «کرول ترژر» (Carol Treasure)، مدیرعامل شرکت XCellR8ه که این شرکت مسئولیت آزمایش اجناس آرایشی-بهداشتی برنده هایی چون شرکت آرایشی لاش (Lush) رو برعهده داره و در آزمایش بعضی اجناس از پوستای تولیدی لابراتوار MatTek استفاده می کنه.

اون در این باره میگه: پوستای کشت شده در آزمایشگاه، نسبت به پوست حیوانات آزمایشگاهی، شباهت و نزدیکی بیشتری به پوست آدم دارن. اما حقیقتی که باید در این باره گفت اینه که پوستای تولیدی شرکت MatTek رو نمیشه به عنوان پوست آدم و حتی پوست واقعی درنظر گرفت چون که با چشم غیرمسلح، این پوسته ها با ضخامت کمتر از نیم میلیمتر، بیشتر مثل یه دایره ژلاتینی شفاف هستن.

لابراتوار MatTek، هم اینکه اجناس مشابهی رو مثل بافتای چشم، ریه، روده، و دهن تولید کرده. این اقدام شرکت MatTek، اندازه به کار گیری اندامای بدن رو در سطح به کار گیری سلولهای مهم و لازم کاهش داده و اینجوری ضایعات حاصل از عملای جراحی، تیکه ورداری و تامی تاک (جراحی زیبایی شکمی) به اجناس مطمئن و استاندارد یعنی دیسکای نیمه شفاف پوستای سنتزی تبدیل می شن.

«میچ کلاوسنر» (Mitch Klausner)، رییس لابراتوار MatTek میگه: شما قادر نیستین فرق این پوستا رو در نگاه عادی تشخیص بدین.

این شباهت، بزرگترین رقابت و در عین حال مهم ترین مزیت شرکت MatTek حساب می شه. جنس پوست آدما شدیدا متنوعه. مثلا اگه پوست دو آدم همسن، همجنس و هم نژاد رو انتخاب کنین، می بینین که ممکنه یکی از اونا پوستی چرب تر حساس تر و حتی خشک تری نسبت به دیگری داشته باشه. بافتای پوستی لابراتوار MatTek باید طوری تولید شن که بتونن سالهای سال در برابر مواد شیمیایی مشابه، عکس العمل برابری نشون بدن حتی اگه اصل سلولهای اصلی اونا از افراد جور واجور و قسمتهای متفاوت بدن آدم باشه.

تامی تاک

واسه شروع، لابراتوار MatTek نیاز به چرخه تامین کوچیک اما پایداری از پوست واقعی آدم داره که از اون به عنوان کشت پایه در تولید حجم وسیع پوست آزمایشگاهی استفاده می شه. خیلی از سلولهای بدن آدم، تا قبل از مردن می تونن بارها افزایش شن و این یکی از دلایل پیری و مرگ انسانه.

شرکت MatTek، با بیمارستانهای محلی جهت دریافت زباله های حاصل از عمل جراحی به توافق رسیده. البته دریافت این ضایعات، به شرط اخذ اجازه رسمی از بیماران و اولیای اونا هستش که با اهدای بخشی از پوست و ضایعات خود جهت انجام تحقیقات پزشکی و تحقیقاتی موافقت کردن. لابراتوار MatTek در کنار پیشرفت بخش تولید بقیه بافتای مصنوعی، همکاریای خود رو با مرکز ملی رد و بدل کردن تحقیقات بیماریا (NDRI) شروع کرده. این سازمان به وسیله انجمن ملی سلامت آمریکا، جهت کشت بافت از بیماران اهداکننده با اهداف تحقیقاتی راه اندازی شده.

کلاوسنر، با استناد به این نکته که باید هویت اهدا کنندگان محفوظ بمونه، از بیان جزییات درباره اهداکنندگان و چگونگی اخذ اعضای اهدایی از اونا دوری می کنه و علاقه ای هم واسه به دست آوردن جزییات بیشتر درباره اونا نداره.

ایشون در این باره فقط به گفتن این نکته اکتفا کرد که «شرکت ما اطلاعات بسیار محدودی از افراد اهداکننده عضو داره»؛ هم اینکه، شاید خود بیماران اهداکننده بافت یا عضو شرایط سختی واسه ردیابی بافت اهدایی خود داشته باشن. وقتی از کلاوسنر پرسیده شد که تا الان فرد اهداکننده بافت یا عضو خواسته س تا بدونه بر سر پوست اضافی اون در بین عمل جراحی چه اومده، اون به کلی این موضوع رو منکر شد.

بیماران اهداکننده حتی ممکنه از سرنوشت رضایتنامهایی که پر کردن هم خبر نداشته باشن

بیماران اهداکننده حتی ممکنه از سرنوشت رضایتنامهایی که پر کردن هم خبر نداشته باشن و ندونن که در کجا می تونن به اونا دسترسی داشته باشن در حالیکه این در تموم بیمارستانا یه عرف حساب می شه. هم اینکه، دقیقا به اونا اعلام نمی شه که از پوست شون چه استفاده ای می شه. «میشل لویس» (Michelle Lewis)، متخصص اخلاق پزشکی در انستیتو «جانز هاپکینز برمن» در این باره میگه: در آمریکا، موارد بسیاری درباره چگونگی تحقیقات و تحقیقات پزشکی بدون اطلاع و آگاهی مردم هست.

این روند بسیار مبهم و غیرشفافه ولی آدمایی که خصوصا در بیمارستانای نزدیک بوستون اقدام به تامی تاک یا شکلای جور واجور دیگه جراحی زیبایی کرده باشن، عادی پوست اضافی حاصل از این جراحیا رو به لابراتوار MatTek اهدا می کنن.

لابد می خواین بدونین چه بر سر این بافتا میاد؛ جواب ساده س!. این بافتا پس از ورود به لابراتوار MatTek کشت شده و از هرکدوم از بافتای اهدایی، به اندازه مساحت دو زمین فوتبال پوست تولید شده و به لابراتوارهای سراسر جهان فرستاده میشه. اونا از این پوسته های کشت شده جهت آزمایش اجناس شیمیایی، کرمای پوستی و دارویی استفاده میکنن.

چگونگی کشت و رشد پوست در آزمایشگاه

لابراتوار MatTek بعضی اطلاعات هویتی رو بازم حفظ می کنه. این موارد شامل جنسیت فرد اهدا کننده بافت، سن و نژاد اون می شه که همه شون هم بستگی به آزمایش مورد نظر داره. اشاره کنیم که بعضی وقتا دسترسی به بعضی از این منابع سخت تر از دیگر ایه.

این لابراتوار بعد اقدام به کشت پوسته های شامل سلولهای رنگدونه ای، جهت آزمایش اجناس آرایشی مثل لوسیونای برنزه کننده یا روشن کننده پوست می کنه. این وسط، بازار آسیا، خصوصا واسه کرمای روشن کننده بسیار مستعده. کلاوسنر با اشاره به این موضوع میگه: دریافت نمونه های پوستی از نژاد آسیایی سخت تره.

تکنیسینای لابراتوار MatTek، واسه اینکه اجناس اونا در این بازار بزرگ چرخه تامین دائمی خود رو حفظ کنه، اول با به کار گیری آنزیمای خاص، قطعات بزرگتر پوست رو تا حد یه سلول کوچیک می کنن. اپیدرم در واقع از شکلای جور واجور زیادی سلول تشکیل شده اما مهمترین این سلولها، «کراتینوسیت» یا سلولهای کراتین ساز پوسته.

پس، کارشناسان آزمایشگاه MatTek، اول سلول کراتینوسیت رو از اپیدرم پوست استخراج کرده اونا رو به صورت یه لایه در ظروف مخصوص کشت، افزایش می کنن. بعد، هر کدوم از سلولهای کراتینوسیت به صورت جداگونه در ظروف پلاستیکی مخصوصی قرار داده می شن تا در محیط متخلخل رشد کنن.

این روند می تونه در همین جا پایان یابد اما هدف لابراتوار MatTek تنها حجم خیلی از سلولهای پوستی نامتمایز نیس بلکه اونا می خوان بافت پوستی تشکیل شده از چندین لایه سلول تولید کنن که مانند پوست طبیعی آدم، با قرار گرفتن روی سطح به آرومی خشک شده و صاف می شه.

پس، تکنیسینای فنی این لابراتوار، یه دستورالعمل جفت و جور پیچیده تشکیل شده از سنجشای جور واجور رو دنبال می کنن که اندازه اون باید در حد یه هزارم میلی لیتر باشه. جفت و جور این ترکیب چند روز زمان میبره. کشت سلولای آدم در شرایط آزمایشگاهی روند سختیه؛ اضافه کردن این ترکیب به سلولای مرده جواب میده و اونا شروع به افزایش خود می کنن.

در ادامه ضخامت لایه تشکیل شده به اندازه ضخامت ۱۲ سلول پوست می رسه. در حالیکه این سلولها روی سطح محلول شامل خون قرار داشته و از پایین تغذیه می کنن (درست مانند لایه اپیدرم پوست آدم)، از بالا هم روی اونا هوا دمیده می شه. با گذشته ۱۰ روز، پوستای کشت شده سکه ای آماده تحویل به مشتریان هستن.

دیگه خرگوشی کشته نمی شه

تا قبل اینکه پوستای کشت شده در آزمایشگاها ظهور پیدا کنن، تنها راه آزمایش مواد شیمیایی، به به کار گیری خرگوشای آزمایشگاهی محدود می شد.

محققان باید خزهای بدن خرگوشا رو می تراشیدند تا مواد و ترکیبات شیمیایی رو روی پوست اونا قرار می دادن؛ بعد، چند ساعت یا چند روز بعد موضع مورد نظر رو نسبت به آسیبای پوستی یا واکنشای آلرژیک مورد آزمایش قرار می دادن.

«مایکل بچلر» (Michael Bachelor)، مدیر تولید لابراتوار MatTek در این باره میگه: هرچه مواد شیمیایی ملتهب کننده تر باشن، اثرات داغون کننده و وحشتناک تری روی پوست حیوان به جا می ذارن.

پس، با مثل سازی پوست آدم در شرایط آزمایشگاهی، مثل اپیدرم MatTek، این روند بسیار آسون کردن شده. مثلا، واسه تست محرک بودن یه محصول شیمیایی، کمی از این ماده رو همراه با رنگدونه ای به نام MTT روی پوستای دایره ای قرار میدن. وقتی سلول زنده باشه، ماده MTT به رنگ بنفش در میاد. چند ساعت یا چند روز بعد، دستگاه مخصوصی می تونه اندازه دقیق رنگدونه MTT در ظرف و تعداد سلولهای زنده رو اندازه گیری کنه.

هرچه تعدا سلولهای مرده بیشتر باشه، اندازه التهاب آور بودن ماده شیمیایی بیشتره. هرچند این روش، مثل سازی بی نقصی واسه امتحان اندازه دقیق آسیبی که مثلا با پاشیدن شوینده سرویس بهداشتی روی پوست اتفاق می افته نیس اما آزمایش MTT نمونه خوبیه که نشون میده مواد سمی شیمیایی چیجوری و خیلی راحت سلولای پوست رو نابود می کنن.

مشتریان MatTek، هم اینکه از اجناس این لابراتوار واسه تولید کرمای ضد چین و چروک و پیری استفاده می کنن. در این قطعات کوچیک پوستی اثری از چین و چروک دیده نمی شه بلکه عوضش، محققان می تونن ببینن که کرمای ضد چین و چروک چیجوری می تونن ژنای موجود در کلاژن یا الاستین رو روشن یا خاموش کنن که این جوونی رو به پوست برمی گردونه.

کمپانیای تولید کننده کرمای ضد چین و چروک، از محصول «پوست کلفت» لابراتوار MatTek استفاده می کنن که هم دارای لایه اپیدرم و هم دارای لایه دیگه پوست، یعنی Dermis هستن.

دلیل اصلی در انتخاب این محصول اینه که هر دو لایه پوست بر همدیگه اثر می ذارن. این روند پیچیده و در عین حال کمتر درک شده، وقتی اهمیت بیشتری پیدا می کنه که روی بدن شما باشه و این اتفاقات ما رو با محدودیتای این پوسته های آزمایشگاهی آشنا می کنه.

حتی در صورت به کار گیری پوستای آزمایشگاهی با ضخامت واقعی هم این محصول جای پوست واقعی رو نمی گیره چون این پوسته ها خالی از فولیکولای مو، اعصاب یا غدد چربی هستن.

پروتئینی که سلولها روی اون کشت می شن ساده شده ضمن اینکه پوستای تولیدی لابراتوار MatTek واسه آزمایشات جدا از هم جفت و جور شدن که پس از انجام آزمایشات جور واجور، یه ماشین مخصوص می تونه بعضی سلولها رو مورد بازبینی بذاره و یه عدد مشخص ارائه کنه.

مثلا بگه فلان محصول تا این اندازه التهاب زاست و فلان محصول در مورد نابود کردن رنگدانهای پوست، محصول خوبیه. پس، پوستای آزمایشگاهی واسه اینجور آزمایشاتی بسیار مناسب هستن اما نمیشه توقع داشت که بشه اونا رو روی پوست آدم قرار داد و تماشاگر رشد اونا مانند پوست طبیعی بود. اما شک نداشته باشین روزی تماشاگر این اتفاق، درست مانند رشد سلولهای پوست در داخل ظرفهای آزمایشگاهی هستیم.

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *